Mijn gast filmt al ruim veertig jaar mensen die door anderen vaak liever niet gezien worden. Prostituees, verslaafden, criminelen, daklozen en tbs’ers.
Documentairemaker Roy Dames zoekt de rafelranden van de samenleving op en blijft daar vervolgens heel lang hangen. Soms maanden, soms jaren en in het geval van zijn nieuwste documentaire Het Hart van Amsterdam zelfs meer dan veertig jaar.
Afstand bewaren doet hij nauwelijks. Hij wordt onderdeel van de levens die hij filmt, bouwt vriendschappen op en blijft soms ook als de camera allang uit staat.
In zijn nieuwste serie voor omroep POW, Eens een tbs’er, altijd een tbs’er volgt hij twee mannen die proberen terug te keren in een maatschappij die hun verleden niet zomaar vergeet.
Maar vandaag wil ik vooral weten wie de man is die al die jaren achter die camera staat.